Paralysis agitans te słowa były znane już dawno, lecz nic one nam nie mówiły.
Prosty tłumaczeniem tych słów jest drżączka poraźna. Uważany jako pierwszy ,który przybliżył nam tragiczny opis tej choroby był James Parkinson. Lecz nie był tylko sukces badawczy jednej osoby. Ważną role odegrali również: Arvida Carlssona który odkrył zmiany biochemiczne leżące u podstaw choroby, który dostał za odkrycie nagrodę nobla, Ehringer i Hornykiewicz w 1960 wyjaśnili role dopaminy w patogenezie schorzenia oraz Konstantinowi Tretiakoffowi za odkrycie zmian w istocie czarnej w parkinsonizmie.
Z naukowego punktu widzenia Choroba Parkinsona jest samoistną powoli postępująca zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego, należąca do chorób układu pozapiramidowego.
Po prostu mówiąc objawy choroby Parkinsona pojawiają się i narastają powoli i stopniowo w ciągu kilkunastu lat. Początkowo chorzy zauważają pewne spowolnienie ruchowe i jakby niezgrabność w ruchach, pojawiają się zaburzenia pisania oraz spowolnieniu ulegają procesy psychiczne, podczas postępującej choroby chorzy zauważają u siebie zaburzenia równowagi lub trudności z wykonaniem prostych czynności życia codziennego. Choroba dotyczy 1% populacji ludzi od 40-60 roku życia, ale zdarza się również u ludzi młodszych.